BADR 'THE GOLDEN BOY' HARI

Van de Panorama (Koen Scharrenberg) kregen we onderstaand interview met Badr Hari. Het artikel is geschreven door Mylène de la Haye, die de Nederlandse K-1 vechters al langere tijd volgt. Het interview is weliswaar vorig jaar afgelopen, toch staan er een aantal leuke feiten in. Zoals gezegd, hieronder het interview met dank aan Mylène de la Haye, Koen Scharrenberg en de Panorama.

 

De Nederlands/Marokkaanse kickbokser Badr Hari maakte een diepe buiging voor Peter Aerts nadat hij hem versloeg tijdens de laatste K1 finale. Remy Bonjasky daarentegen kreeg van hem een trap na toen hij op de grond lag. Aan Panorama legt Badr Hari uit waarom hij Aerts wel- en Bonjasky niet respecteert: “Voordat Peter opgeeft is hij al drie keer naar de hel en terug geweest.”

 

Tekst Mylène de la Haye

Foto’s Bas Uterwijk

 

Men heeft me gewaarschuwd dat je een gruwelijke hekel hebt aan journalisten. Waarom is dat?

“Journalisten is een gevoelig iets, het gaat wel eens mis tussen hen en mij. Ik ben emotioneel. Flap dingen eruit, doe niet aan mediatraining. Dat kan soms heel raar overkomen bij journalisten. (Stilte) Weet je? Eigenlijk vind ik journalisten gewoon een stelletje sensatiebakken.”

Dat ben jij toch ook?

“Ja, dat klopt. En dat is ook niet erg. Want dat willen mensen graag zien en lezen. Maar het moet niet altijd ten koste gaan van iemand. Ik ben een paar keer heel negatief in het nieuws geweest dus het is logisch dat ik voorzichtiger ben geworden met journalisten.”

Je bent zeer populair in Japan. Heeft K1 een ‘bad guy’ nodig?

“Natuurlijk. Maar journalisten ook. Anders hebben jullie toch niets leuks te schrijven over dat hele kickboksgebeuren? Niemand wil een Remy Bonjasky tegen een Sem Schilt zien. Maar iedereen wil een Badr tegen een Sem zien. Hoe zou dat nou komen?”

Voel je je de opvolger van het Franse enfant terrible Jerome le Banner? Dat was ook zo’n showboot.

“Zoiets. Jerome begrijpt ook heel goed waar de mensen voor komen.”

Maar bij Jerome zit onder al dat uiterlijk vertoon een klein hartje.

“Ik ben ook helemaal geen slechte gozer in mijn hart. Ik hou van de sport en ik heb er alles voor over om de sport hoog te houden en alles te geven in de ring. Maar meestal word ik afgeslacht. Straks zal ik in de Arena wel weer op een enorm fluitconcert kunnen rekenen na het Bonjasky incident. Ze doen maar.”

Nu we het er toch over hebben; waarom ging je in de finale respectvol op je knieën voor Peter Aerts nadat je van hem won en werd Remy Bonjasky getrakteerd op een vuist en een trap na terwijl hij op de grond lag?  

“Omdat de één een echte knokker is en de ander gewoon niet. Remy is wel een vechter. Maar hij is geen knokker.”

Heet dan niet een tactische vechter?

“Nou, ze hebben hem léren vechten, begrijp je wat ik bedoel? Ik hou daar niet van. Ik hou van jongens die vechten vanuit hun hart. Zoals Peter Aerts. Voordat hij opgeeft is hij al drie keer naar de hel en terug geweest. Van zo iemand vind ik het ook niet erg om te verliezen. Remy heeft alles in een boek gelezen. Je moet vies durven worden, ook buiten durven spelen als er modder op de grond ligt.”

Zijn er twee soorten vechters? Vechters die een puntenoverwinning bijna net zo eervol vinden als een knock out? Zoals Bonjasky of Ernest Hoost? En vechters zoals jij die punten aan hun laars lappen en altijd voor ‘the kill’, de knock out gaan?

“Ja. Je hebt de tactische jongens, alhoewel ik vind dat Ernesto dan nog wel wat meer karakter heeft dan Remy, en de echte knokkers. Wat niet wil zeggen dat wij minder tactisch zijn. Wij durven alleen wat meer, willen meer laten zien.”

Jullie, ik zal het voorzichtig formuleren, iets minder tactische vechters, nemen wel meer risico’s, gaan vaker neer…

“Klopt. Ik wil sensatie tijdens een gevecht. Ik wil dat de mensen op het puntje van hun stoel zitten. Dat doen ze pas als het kwartje beide kanten op kan vallen.”

Uit wat voor soort emotie kwam dat natrappen eigenlijk voort?

“Joh, ik ben op zo’n moment gewoon geladen. Als ik de ring inga ben ik vol woestheid. Ik loop in een storm, begrijp je?”

 

Je gaat in mei tegen Semmy Schilt vechten in de Amsterdamse Arena. Wat voor cijfer geef je Schilt in een schaal van één op tien?

“Hij krijgt van mij een zeseneenhalf.”

De drievoudig wereldkampioen???

“Mijn cijfer heeft niks met zijn prestaties te maken. Als ik hem puur op zijn vechtprestaties moet beoordelen krijgt hij een tien. Maar die zeseneenhalf drukt uit wat ik hem waard vind voor zijn publiek. En dan is het nog aan de hoge kant. Ik denk dat het Nederlandse publiek hem niet eens een drie geeft.”

Leg uit…

“Sem is geen sensationele vechter. Niet leuk om naar hem te kijken. Hij is wel een doorzetter. Er is veel kritiek op zijn vechtstijl, ik doe er nu ook aan mee. Hij staat constant voor het vuurpeloton maar hij knokt gewoon door. Ieder ander was gaan voetballen of gaan tennissen. Sem niet. Dat is te waarderen.”

Zie je jezelf als voorbeeld?

“Voor wie in godsnaam?”

Voor de losgeslagen Marokkaanse jeugd bijvoorbeeld?

“Echt niet. Ik wil geen voorbeeld zijn. Ik wil mezelf zijn. What you see is what you get.”

Is dat bad guy image een rol?

“Als ik een rol zou willen spelen, was ik acteur geworden. Ik ben mezelf. Maar ik word soms als slecht afgeschilderd terwijl ik alleen maar schuldig ben aan een eigen wil. Ik doe gewoon niet wat mensen me vertellen.”

Heb je nooit spijt van een onbezonnen actie?

“Jawel, natuurlijk. Ik zeg altijd: spijt is verstand dat te laat komt. Daar blijf ik niet te lang bij hangen.”

Wat was jij voor jongetje?

“Ik was eigenlijk een heel lief gozertje.”

Ha, ha. Yeah right…

“Oké. Ik was een klein rebelletje.”

Luisterde je naar je moeder?

“Ik moest luisteren naar mijn moeder. Ik ben van huis uit goed opgevoed. Als ik iets fout doe, weet ik van mezelf wel dat dat fout was.”

Wist je dat na die actie bij Remy ook?

“Ja. Ik vond het correct dat ik naar de hoek werd geslingerd door de scheidsrechter en dat ik flink op mijn kop kreeg. Dat kon ik allemaal begrijpen. Maar op een gegeven moment ging Remy misbruik maken van die situatie… Toen ik in mijn hoek stond te wachten, hoorde ik de mensen om Remy zeggen ‘blijf liggen Remy, blijf liggen’. Dat was voor mij het keerpunt. Toen begon ik een beetje woest te worden. Ik vond dat hij mij dat niet kon aandoen en dat hij dat het publiek niet kon aandoen. Kijk, vanuit hun oogpunt, financieel gezien, snap ik het. Maar als ik zo mijn geld moet verdienen dan hoeft het niet.”

 

Maar uiteindelijk heb jij hem de gelegenheid gegeven om het zo te spelen.

“Ik ben begonnen, zonder meer waar. Ik gaf hem die trap. Stom. Dat kun je niet meer veranderen. Maar als ík die trap had gekregen, was ik opgestaan. Dan had hij tien seconden later een elleboog van me gehad en dan hadden we quitte gestaan en was het daarna één grote matpartij geworden. Beter voor het publiek, beter voor ons.”

Heb je hem nog gesproken daarna?

“Ik heb zijn trainer Ivan Hippolyte later gesproken en hij zei dat Remy gebroken was na dat incident, hij had het vreselijk gevonden. Hippolyte zei letterlijk: ‘Remy is geen knokker die op zo’n moment opstaat en met jou samen door hel gaat. Zo zit hij niet in elkaar. Daarom heb ik Remy aangeraden om te blijven liggen’. Nou, ik ben het er nog steeds niet mee eens.”

Remy heb je niet meer gesproken?

“Nee. Maar ik denk zelf dat hij achteraf wel spijt heeft gehad. Hij heeft zijn vierhonderduizend dollar verdiend maar diep in zijn hart weet hij dat hij het beter anders had kunnen spelen. Hij heeft er geen respect mee verdiend en door bepaalde mensen wordt hij daarom afgeslacht.”

Jij ook.

“Ja, ik ook. Maar hij is er écht overheen gegaan. Hij heeft het uitgebuit en de mensen zijn niet blind. Die hebben dat gezien. En als hij zo kampioen wil worden: hij liever dan ik. Ik heb dan meer respect voor Sem. Die jankt nooit, zeikt nooit en die knokt gewoon door.”

Heb je hem daarom uitgedaagd voor je volgende gevecht in de Arena?

“Ja, ik wil heel graag tegen een echte knokker vechten. Sem is écht sterk en die vecht altijd voor wat hij waard is.”

Qua mens is hij jouw absolute tegenpool.

“Ja, ik ben verbaal handiger dan hij. Pak de zaken wat commerciëler aan. Maar in de ring gaat het maar om één ding en dat is het gevecht. Sem mag dan misschien een saaie vechter worden genoemd maar als hij tegenover mij in de Arena staat, krijgt hij geen kans om saai te zijn. Hij zal geen snakje adem van me krijgen. Ik maak van Sem Schilt een spannende vechter op die dag. Let maar op.”